...

دلم گرفت

از آدم ضعیف بدم میاد

از پسر ضیعف بدم میاد...
چون بزرگترین عوضی جهان میتونه بشه


از دختر ضیعف بدم میاد...
چون بزرگترین ان جهان میتونه بشه

از "آدم" ضعیف
بدم میاد!

این‌همه وقته داری می‌نویسیا، به محض این‌که مجبور می‌شی چار خط محترم و موضوع‌دار بنویسی به کل می‌شی بلَنک، می‌مونی توش.

یعنی یکی از بزرگ‌ترین شانس‌های زندگی من، همانا معتاد نشدن‌ام بوده بی‌شک. بس‌که آدمِ تَرک کردن نیستم من. نه که نتوانم‌ها، نه. بس‌که به هیچ قیمتی حاضر نیستم لذت‌های چشیده‌ام را بگذارم کنار، بی‌خیالِ دوباره چشیدن‌شان شوم، دوباره تن‌دادن بهشان.

چه بی تفاوتی شدم من نسبت .........

باورم نمیشه

راضیم از خودم

خوشالم

عید شده

شمام خوشال باشین

سال قبل خوب بود

بدم بود

ولی بود دیگه تموم شد

من خوشالم شمام باشین

عوض شدم خیلی حتی با 1 ماه پیشم هم فرق میکنم 

اینم دوس دارم و خوشالم 

شمام باشین

من امسال باز موفق میشم و موفق تر از پارسال

خوشالم

مهربون باشین همو دوس داشته باشین 

ماچ به همتون بغل سفت حتی

می‌گه سه تا جایزه‌ی هیجان‌انگیز داری
گذاشته‌م یه وقتی که حال‌ت خوش نبود بدم به‌ت خوش‌حال شی
خبر نداره امسال هیچی نمی‌تونه ناخوش‌ام کنه
امسال یه زنِ قوی‌ام که حال‌ش خوبه و چشاش داره یواشکی واسه خودش برق می‌زنه
جایزه‌هامو بگو تارعنکبوت می‌بندن طفلیا

یه باتلاق پر از نفرت تو من هست
که هرازگاهی سرریز می‌کنه
چرکا از جداره‌هام بیرون می‌زنن
بوشون همه‌جا می‌پیچه
بعد خطوط فاصله دوباره سر زخما رو هم میارن
...
تا دفه‌ی بعدی که دوباره سر باز کنن و
بوشون همه‌جا رو برداره

خب اره من از دستت ناراحتم 

گفتم شاید بخوای بدوونی

ژانر: اینایی که وقتی فلان چیز جدیدو که یاد گرفتی براشون تعریف می‌کنی، سریع خودشونو می‌برن سه پله بالاتر از تو وای‌می‌ستونن که: همین؟ فلان چیزشو یاد نداده‌ن بهتون؟

من مو را اگر از ماست بکشم بیرون، می‌گذارمش یک گوشه. شاید کنج ذهنم بماند. بار بعد که پای آن سفره نشستم حواسم باشد ماست‌شان مو داشت. ولی برش نمی‌دارم داد و هوار کنم دور سفره بدوم نشان همه بدهم که هرکی هر چی خورده بالا بیاورد.
من راحتم که آدم‌ها همان چیزی را نشانم بدهند که دوست دارند باشند. اگر مضحک بود جدی‌شان نمی‌گیرم. اگر بد بود، آزارنده بود، می‌گذارم کنار، معاشرت نمی‌کنم. قسم نخورده‌ام همه آدم‌های دنیا را به راه بیاورم. مجبور نمی‌کنم کسی را که خودش را بهم ثابت کند. با هر کسی دوستی نمی‌کنم ولی برای گواهی دوستی دادن به آدم‌ها انگشت توی همه سوراخ‌هایشان نمی‌کنم که ببینم اینطور که آخ‌شان درمی‌آید مطابق میل من هست یا نه. اهل تخفیف دادن و آسان گرفتن نیستم ولی عجله‌ای هم برای پس زدن آدم‌ها ندارم.
من خیلی هنر کنم جای خودم را قاطی همین چهار تا آدم دور و برم بفهمم. به صف کردن آدم‌ها و برچسب زدن و نقش دادن بهشان پیشکش.

بعضی آدم‌ها مُوَلِد ملال‌اند. با خود گَرد کسالت حمل می‌کنند. به هر جایی اتفاقی چیزی که می‌رسند، شیره‌ی سرخوشی‌اش را می‌مکند، اندوهگین‌اش می‌کنند. شبیه عکس‌های سِپیا، فارغ از محتواشان، هاله‌ای از اندوه، هاله‌ای از ملال می‌پاشند به جانِ آدم. اول خیال می‌کنی ملالِ تزریقی‌شان را می‌شود مثل خاکِ قند از سر و روی‌ات بتکانی؛ اما چشم باز می‌کنی می‌بینی کسالتِ‌شان چون قشر ضخیمی از مربا سر و جان‌ات را آغشته کرده است.

یه‌جا هست تو سکس اند د سیتی، کَری مدام با هر چیز کوچیکی بهانه‌گیری می‌کنه و غر می‌زنه و قهر می‌کنه و واکنش‌های اگزجره نشون می‌ده، آقای بیگ طفلی مات و متحیر می‌مونه که وا، چرا خب؟ چرا سر یه چیزِ به این کم‌اهمیتی‌ باید شاهد هم‌چین واکنشی باشه؟ کری انتظار داره آقای بیگ بره دنبالش، توجه ببینه ازش، اصرار و پافشاری ببینه، خواستن ببینه، خیالش راحت شه جاش امن شه بره پی کارش. آقای بیگ خنگه اما، صرفن کله‌شو می‌خارونه و هی نمی‌فهمه این دختره چشه، این دخترا چشونه اصن! به همین سادگی، به همین تکراری‌ای، به همین فاجعه‌گی.